Video Installation & VR Video installation

CONCEPT

Οι τέσσερις  καλλιτέχνες  Στέλιος Ντεξής, Μυρτώ Βουνάτσου, Σύνθια Γεροθανασίου , Ιωάννα Καζάκη και ο καλεσμένος της ομάδας Παναγιώτης Τριανταφυλλίδης χρησιμοποιούν ως κοινό καμβά  ένα φορτισμένο νοηματικά υλικό, τα μπάζα. Τα μπάζα ως δηλωτικά στοιχεία της ένοιας της διάλυσης αποτελούν τα δομικά στοιχεία ενός πολυεπίπεδου γλυπτού, που σε συνδυασμό με τρισδιάστατη προβολή και ήχο μετατρέπεται σε έναν αντιφατικό χώρο, μεταξύ πραγματικότητας και ονείρου. Χρησημοποιώντας στερεοτυπικές εικόνες και ήχους, πχ. Πρόβατο, μπάζα , νανούρισμα δημιουργούμε μια εγκατάσταση διερευνώντας αφενός εάν στο σημερινό πολιτισμό Είναι ασφαλής τελικά η «μή διακινδύνευση» και σε ποιο βαθμό αυτή επιτρέπεται ή ενθαρύνεται από το σύστημα.

by the artists 
Stelios Dexis, Myrto Vounatsou, Cynthia Gerothanassiou, Ioanna Kazaki,  and their guest Panagiotis Triantafyllidis, attempts the conversion of a semiotically loaded material, the rubble, into a contradictory, controversial space between reality and dream, truth, deceptiveness, illusion and deceit. The ruins are the building materials of a multi-level sculpture on which the unceasing movement of small sheep is projected, while at the same time the melody of a child lullaby is heard. The artists use the combination of the traditional symbolism of the elements of their work with the inherent ability of visual and sonic repeatability to “put to sleep” and “hypnotize” the viewer to comment on the practice of power systems to put citizens in a “passive” mode, avoiding thus any notion of risk. The news media term echo chamber refers to the condition in which information generated and manipulated by power is reproduced, homogenized, accepted without critical filtering and ultimately established as correct and universal by means of their “bombardistic” repetition by the mass media. Essentially, the work deals with the contradiction of “risk taking” in its most realistic, contemporary version, at a time when truth and ignorance alternate without distinction by the ruling power according to its purposes. The seemingly safe or the precarious daily life is to a great extent a product of “processing” and determining the consciousness of the masses by the power systems. Consequently, “risk” and “non-risk” are not defined by objective criteria or healthy consciences, but by whom, how and why the role of the patron of society has been obtained. The idea that “seeking the truth requires risk” is not of philosophical nature, but a fundamental principle of the protection of basic human rights.

CONCEPT

Η εγκατάσταση “Meta-data” είναι ένα δικτύωμα πληροφοριών, ασαφώς χωροχρονικά τοποθετημένων υπογραμμίζοντας την φύση του τετελεσμένου γεγονότος της κατάστασης που έχει τον χαρακτήρα του μη αναστρέψιμου και που αφήνει τα ψηφιακά του ίχνη να ταξιδεύουν στο διηνεκές ως μνημεία της ανθρώπινης φύσης.

CONCEPT

Πραγματεύεται το ύψιστο ανθρώπινο ρίσκο, τη διακινδύνευση της ίδιας της ζωής, που αποτελεί πράξη αυτοσυνείδησης του ατόμου ως οντότητα. Μπροστά στην πιθανότητα του θανάτου και αποτιμώντας το τίμημα του ρίσκου, τη ζωή, ο άνθρωπος βιώνει τον εξανθρωπισμό του, την προϋπόθεση για την κατάκτηση της αληθινής ελευθερίας του. Από την πορεία διακινδύνευσης μέσα σε μια βάρκα για ένα καλύτερο μέλλον μέχρι το ταξίδι ενός κοσμοναύτη στο διάστημα για την προώθηση της γνώσης της ανθρωπότητας, αποκαλύπτεται το σύστημα αξιών για το οποίο τίθεται σε κίνδυνο και αξιολογείται η ίδια η ζωή. Η ελπίδα της προστασίας και εξασφάλισης της, αλλά και των αξιών της, υπερνικά το φόβο του θανάτου, αναδεικνύοντας την υπέρτατη θυσία, της ζωής για τη ζωή.

CONCEPT
“Anna Blume” a poem by Kurt Schwitters is the starting point to asking questions on the relationships between the two genders. The installation “Wir? nochmal” (We? again), using multiple perspectives, fragmented pictures and paradoxical elements, reflects the fragmentation of the romantic encounter between Male and Female.
Through a series of stereotypic images and paradoxical modes of contact, communication is dubious and the trauma of love hovers like a pending question   mark “I,my, You, We?” (Ich, meiner, Du, Wir?).
The project brings to the spotlight a questioning of modes of contact, relationships,
I, “we”, and  “together”.

Creators: Mytro Vounatsou, Stelios Ntexis (Visual Artists, MFA In Digital
Arts), (conception,
design, production) Panagiotis Triantafyllidis (Animator), (creation of
the interaction mechanism) Synthia Gerothanasiou, Thodoris Lalos  Visual Artists), (recitation of
the poem)
Presented as part of the third phase of the experiential, dramatherapy
workshop “Eros &
Psyche: Initiative Whispers”. Vounatsou Μ., Ntexis S. (Visual Artists, MFA In Digital
Arts)

CONCEPT

Ένα βίντεο αμφισημικό, με εικόνες που ακροβατούν μεταξύ της μαγείας του νερού ή και του ασημένιου φεγγαριού, γραφιστικά στοιχεία- εμπόδια καθώς και ένας διαδραστικός ήχος ντοκουμέντο, γίνονται σύμβολα που αποκαλύπτουν μικρές Οδύσσειες στην πορεία για ένα καλύτερο μέλλον. Σημάδια ενός κοινωνικού σώματος που νοσεί μέσα στις αντιφάσεις του.

CONCEPT
Η Θεϊκή υπόσταση όντας Άναρχη (χωρίς αρχή και τέλος), αντιπροσωπεύεται με το σχήμα του κύκλου, ενώ “κατοικία” της είναι ολόκληρη η περιφέρεια του κύκλου που περικλείει τα δημιουργήματα της (B. Ραφαηλίδη). Η απώλεια του παραδείσου έσπασε τον κύκλο φέρνοντας στο προσκήνιο τον τρόμο, την αγωνία, την ανασφάλεια, τη νοσταλγία για την ανέφικτη επιστροφή στην κοιτίδα, για την ανέφικτη επιστροφή στην αρχέγονη μήτρα. Η fata morgana (Dahut)  ως η αυταπάτη της εγγύτητας του μακρινού, μας παραπλανεί παρασύροντας μας στα σκοτεινά νερά της νοσταλγίας για το “πριν”, για τον οριστικά χαμένο παράδεισο.

Έκθεση “HOMO UTOPICUS IN CRISIS”. Mουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού Θεσσαλονίκης.

CONCEPT
Μια πειραματική έρευνα στη νοητή αναπαράσταση, βασισμένη στις οπτικές και διανοητικές μορφοποιήσεις των εννοιών. Ο σχηματισμός παραστάσεων δια μέσου των αισθήσεων μας, “αυτό είναι ένας ναός”, αυτό είναι μια βόμβα”, πραγματοποιείται μέσα  από ένα σύνολο μορφικών χαρακτηριστικών και ιδιοτήτων των αντικειμένων, τα οποία συνδυάζουμε και ερμηνεύουμε με την διάνοια μας. “Με την νόηση τελικά τα καθιστούμε αντιληπτά αυτά και όχι με τις αισθήσεις” (Κικέρων ΑC. pr., 2.21).
Αλλά μήπως το μήνυμα είναι αντεστραμμένο? Αν την δούμε υπό το πρίσμα μιας Μαρξιστικής θεώρησης του θέματος αυτή η σχέση παύει να είναι αντιθετική, συγκρουσιακή αλλά μια ταύτιση των συμβόλων. Αφενός της φυσικής καταστροφής του ανθρώπινου σώματος από αντικείμενα καταστροφής. Αφετέρου τα σύμβολα της πνευματικής καταστροφής της ίδιας της ουσίας της ανθρώπινης ύπαρξης μέσα από την θρησκεία που θεωρήθηκε “όπιο του λαού και αποτελεί την καρδιά ενός άκαρδου κόσμου (Μαρξ)»ο Λένιν πως «η θρησκεία είναι μια απ’ τις μορφές της πνευματικής καταπίεσης που καταδυναστεύει παντού τις λαϊκές μάζες, που τσακίζονται στη δουλειά προς όφελος τρίτων. Η αδυναμία των τάξεων που υφίστανται την εκμετάλλευση στην πάλη τους ενάντια στους εκμεταλλευτές γεννάει την πίστη σε μια καλύτερη ζωή μετά θάνατο, το ίδιο αναπόφευκτα όπως η αδυναμία του άγριου, στην πάλη του με τη φύση, γεννάει την πίστη στους θεούς, τους σατανάδες, στα θαύματα, κλπ».

Μαρξ η θρησκεία είναι το όπιο του λαού και αποτελεί την καρδιά ενός άκαρδου κόσμου»

CONCEPT
Στο άχρονο σύμπαν σπασμένα ψηφιακά αρχεία ταξιδεύουν χωρίς προορισμό.
Τι ψηφιακά ίχνη αφήνει ένας πολιτισμός στην δύση του; Αρχεία που περιέχουν διαστρεβλωμένες εικόνες, αποσπάσματα από βίντεο και ήχους από κάμερες επικοινωνίας και παρακολούθησης που κατέγραψαν πραγματικά αλλά και μη πραγματικά γεγονότα. Αρχεία θραύσματα δράσεων και καταγραφών, εικόνες διάσπαρτες και πολλές φορές πλήρως παραμορφωμένες, που ταξιδεύουν στο σύμπαν με σημείο αναφοράς το τέλος ενός πολιτισμού που μεταλλάχθηκε και χάθηκε βίαια σε μια μη χρονολογημένη εποχή. Βλέποντας μια εικόνα που σχεδιάστηκε πριν χιλιάδες χρόνια, κάνουμε ένα ταξίδι στο παρελθόν, αλλά αυτόματα το παρελθόν υπάρχει στο παρόν και στο μέλλον. « Ο παρών χρόνος και ο παρελθών χρόνος, είναι ίσως και οι δύο παρόντες στον μέλλοντα χρόνο. Αν όλος ο χρόνος είναι αιωνίως παρών, όλος ο χρόνος δεν μπορεί να πληρωθεί. ‘Ότι θα μπορούσε να συμβεί είναι μια αφαίρεση που παραμένει μια διαρκής δυνατότητα μόνο σ έναν κόσμο από εικασίες. Ότι θα μπορούσε να συμβεί και ότι συνέβη, δείχνουν σ’ ένα τέλος που είναι πάντα παρόν.» Τ. Σ. ΕΛΙΟΤ
Η βιντεοεγκατάσταση έχει σχεδιαστεί για να υλοποιηθεί σε έναν χώρο ο οποίος να παραπέμπει σε αίθουσα πληροφοριών από έναν πολιτισμό τεχνολογικά ικανό να επικοινωνήσει (και να αυτοκαταστραφεί). Η αίθουσα καλύπτεται από ένα σύστημα διαγώνιων ασύμμετρων μεταλλικών υποστυλωμάτων που ενώνουν την οροφή και το δάπεδο, ενισχύοντας την ασφυκτική ατμόσφαιρα της καταγραφής μιας καταστροφής. Μια παρουσίαση που περιγράφει διαισθητικά, τοπία αφαιρετικά και συμβολικά, χωρίς σαφή προσδιορισμό του σημείου αναφοράς τους. Μια βιντεοεγκατάσταση με πολλαπλές ροές βίντεο και φωτεινά κουτιά με εικόνες ερήμωσης, σχόλιο για την δύση μιας εποχής, αλλά και ένα αδιόρατο σχόλιο ελπίδας στον θεατή του χθες.

Φωτεινά κουτιά με ψηφιακές φωτογραφικές εκτυπώσεις σε duratrans

CONCEPT
Η μνήμη είναι βασικό συστατικό της καλλιτεχνικής δημιουργίας και τροφοδοτεί με έμπνευση την τέχνη των εικόνων, διατηρώντας έτσι άφθαρτα στον χρόνο τον έρωτα,το πάθος, την αγωνία για το άγνωστο, τον διαρκή αγώνα των ανθρώπων για επιβίωση. Με έντονα τα ίχνη της φθοράς οι 2 πόλεις οι 2 κόσμοι με ανεξίτηλες πολιτιστικές, ιστορικές και πολιτικές πορείες στο χρόνο, στάθηκαν πηγή έμπνευσης σε μια δημιουργική και νοσταλγική περιδίνηση εικόνων.   Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος, αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που φεύγει….    Κ.Π.Καβάφης.

CONCEPT  
H Αντίληψη περιγράφει τους πολλαπλούς τρόπους με τους οποίους οι άνθρωποι λαμβάνουν πληροφορίες από το περιβάλλον τους, επιτρέποντάς τους να το γνωρίζουν. H Νόηση, ή ο τρόπος που οι άνθρωποι κατανοούν το περιβάλλον, γίνεται μέσω της άμεσης αισθητηριακής εμπειρίας, σε συνδυασμό με τις αναμνήσεις και εμπειρίες από το παρελθόν. Κατά τον Μπόρχες υπάρχουν τρεις χρόνοι και αναφέρονται όλοι στο παρόν. Το παρόν εκείνο που αντιλαμβανόμαστε, το οποίο γίνεται άμεσα παρελθόν, και είναι εύθραυστο· Το παρόν του παρελθόντος, δηλαδή το παρελθόν όπως το αντιλαμβανόμαστε στο εδώ και τώρα και αναφέρεται στην μνήμη· τέλος, το παρόν του μέλλοντος, δηλαδή ό,τι ελπίζουμε και ό,τι φοβόμαστε. Το έργο είναι ένας πειραματισμός μεταξύ της αισθητηριακής εμπειρίας, των αναμνήσεων, των συμβολισμών και των φόβων,  δημιουργώντας μια ουτοπία που αφορά το “παρόν”, τη ρήξη με το οικείο και τη σύλληψη μιας νέας χωροχρονικής ετερότητας. Η χρήση εικόνων στις οποίες έχει αφαιρεθεί κάθε περιττή λεπτομέρεια με τη βοήθεια παλλόμενων φωτεινών led, επιβάλλει έναν τρόπο ανοικτό τρόπο ερμηνείας της φόρμας και κατ’ επέκταση της αφήγησης. Σε αυτό συνηγορούν και οι πειραματισμοί του Pierre Schaeffer στην ηλεκτροακουστική μουσική σύνθεση (έργο «5 etudes de bruits, etude aux objets (1948) Face A») στην οποία χρησιμοποίησε τους ηχογραφημένους ήχους τραίνου, ως συνθετική αφετηρία και στάθηκε πηγή έμπνευσης για την  δημιουργία του έργου «Νο Depth of Field».

CONCEPT  
Δημιουργία ταινίας, μέρους βιντεοεγκατάστασης, με αφορμή τις βίαιες κοινωνικές αναταραχές και διαδηλώσεις στην Ελλάδα της κρίσης.

CONCEPT
Όταν το μάτι βρίσκεται σε κατάσταση ακινησίας σταματάει να θυμάται, να προβλέπει, να θαυμάζει να μετουσιώνει την αισθητική εμπειρία σε σκέψη και συναίσθημα. Χαρακτηριστικό σε αυτό το έργο είναι ότι το θέμα βρίσκεται εκτός του κάδρου και το βλέπουμε μέσα στην αντανάκλαση των ματιών. Αυτό είναι που κοιτούν τα μάτια, που όμως κατά κάποιο τρόπο μοιάζει σαν να μην επεξεργάζονται την  πληροφορία. Δείχνουν απόμακρα και αποστασιοποιημένα. Αυτή η ακινησία υποδηλώνει και το σταμάτημα του εσωτερικού χρόνου σε αντίθεση με τον εξωτερικό, ο οποίος τρέχει, αλλάζει, περνάει και υποδηλώνεται αφενός από το ανέμισμα των μαλλιών και αφετέρου από τον ουρανό (που σταδιακά το γαλάζιο χρώμα του γίνεται μαύρο) και φαίνεται σαν αντανάκλαση μέσα στα μάτια τους. Τα μάτια-πρόσωπα που απεικονίζονται είμαστε εμείς. Είναι τα δικά μας μάτια με την διαφορά ότι εκεί στην οθόνη της τηλεόρασης, η εικόνα μοιάζει με ένα alter ego που έχει παραμείνει ακινητοποιημένο Δεν θέλουμε να αφηγηθούμε μια ιστορία αλλά να αποκαλύψουμε ένα συναίσθημα. Ο τίτλος έχει αναφορές στο ομώνυμο τραγούδι των Pink Floyd που αναφέρεται σε ένα πόλεμο “Did you ever wonder why we had to run for shelter when the promise of a brave new world unfurled beneath a clear blue sky? Did you see the frightened ones? Did you hear the falling bombs? The flames are all gone, but the pain lingers on. Goodbye, blue sky Αισθητικές αναφορές στα Γιαπωνέζικα Manga, στον M.C. Escher  The Eye (1945)  και στον Man Ray.

 Έκθεση VLAVES para/lysis, πολυχώρος METAPOLIS, Αθήνα